1. การขาดแคลนวัตถุดิบและแรงงานฝีมือ
 • วัตถุดิบไม่เพียงพอและหายาก: เช่น ในกรณีของงานจักสานย่านลิเภา พบว่าวัสดุมีไม่เพียงพอและหายาก ส่งผลต่อการผลิต   
 • แรงงานฝีมือลดลง: ผู้ผลิตที่มีทักษะเฉพาะทางมีจำนวนน้อยลง ทำให้การผลิตงานที่มีคุณภาพเป็นไปได้ยาก

2. ปัญหาด้านการตลาดและการจัดจำหน่าย
 • ขาดระบบการจัดการตลาดที่มีประสิทธิภาพ: มีการขายตัดราคากันเองภายในกลุ่ม และการประชาสัมพันธ์ยังไม่ดีพอ ทำให้สินค้าขายได้ยาก   
 • การเข้าถึงตลาดที่จำกัด: ผลิตภัณฑ์หัตถกรรมหลายชนิดยังไม่สามารถเข้าถึงตลาดที่กว้างขึ้นหรือระดับสากลได้

3. การขาดนวัตกรรมและการพัฒนาผลิตภัณฑ์
 • รูปแบบผลิตภัณฑ์ไม่ตอบสนองต่อความต้องการของตลาดปัจจุบัน: ผลิตภัณฑ์หัตถกรรมบางอย่างยังคงรูปแบบเดิม ๆ ไม่สอดคล้องกับความต้องการของผู้บริโภคในปัจจุบัน

4. การขาดการสนับสนุนและการบริหารจัดการที่มีประสิทธิภาพ
 • การบริหารจัดการกลุ่มที่ไม่เป็นระบบ: การจัดตั้งกลุ่มหัตถกรรมบางครั้งเกิดขึ้นอย่างเร่งรีบ ขาดการวางแผนและการบริหารจัดการที่ดี ทำให้กลุ่มไม่สามารถดำเนินงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ   
 • การสนับสนุนจากภาครัฐที่ไม่ต่อเนื่อง: โครงการสนับสนุนบางครั้งเป็นแบบระยะสั้น ไม่มีการติดตามผลหรือพัฒนาต่อเนื่อง ทำให้กลุ่มหัตถกรรมไม่สามารถพัฒนาได้อย่างยั่งยืน

5. การสืบทอดภูมิปัญญาที่ลดลง
 • เยาวชนไม่สนใจงานหัตถกรรม: การสืบทอดภูมิปัญญาท้องถิ่นลดลง เนื่องจากเยาวชนไม่สนใจหรือมองว่าเป็นงานที่ไม่ทันสมัย

แนวทางการแก้ไขที่เสนอโดยหน่วยงานราชการ:
 • การพัฒนาทักษะและความสามารถของชุมชน: ส่งเสริมการฝึกอบรมด้านการเกษตร การจัดการธุรกิจขนาดเล็ก และการพัฒนาผลิตภัณฑ์ท้องถิ่น เพื่อเพิ่มศักยภาพในการแข่งขัน   
 • การส่งเสริมการตลาดและการประชาสัมพันธ์: พัฒนาช่องทางการจัดจำหน่ายและการประชาสัมพันธ์ผลิตภัณฑ์หัตถกรรมให้เข้าถึงตลาดที่กว้างขึ้น
 • การสนับสนุนจากภาครัฐอย่างต่อเนื่อง: สร้างระบบการสนับสนุนที่ยั่งยืนและต่อเนื่อง เพื่อให้กลุ่มหัตถกรรมสามารถพัฒนาได้อย่างมั่นคง

ที่มา : กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยและกรมประชาสัมพันธ์